Reflexivity

Ο πλουραλισμός αποτελεί ένα από τα βασικά παραδείγματα για το πώς γίνεται αντιληπτή η σύσταση της κοινωνίας. Όπως δηλαδή και τα υπόλοιπα βασικά ολιστικά θεωρητικά σχήματα (θεωρίες των ελίτ, μαρξισμός), αποτελεί μια διαφορετική ερμηνευτική προσέγγιση για το πώς δομείται ο κοινωνικός συσχετισμός δυνάμεων, ενώ παράλληλα σχετίζεται με την αντίστοιχη πολιτική ουτοπία (πλουραλιστική δημοκρατία).

Ως επαναμαρξιστοποίηση της πολιτικής σκέψης έχει εσχάτως αποκληθεί η στροφή προς την οικονομική διάσταση των πολιτικών αναλύσεων λόγω της σημαντικότητας της οικονομίας, έτσι τουλάχιστον όπως έχει προκύψει λόγω της περιώνυμης κρίσης.

Με αφορμή την ενεργοποίηση του λογαριασμού μου στο facebook θα ήθελα να αναρτήσω μερικές σκέψεις για τα κοινωνικά δίκτυα (social networks).

Κατά κανόνα, αλλά μάλλον περιοριστικά, η εννοιοκρατική επίκληση της διαλεκτικής παραπέμπει στην εγελιανή σκέψη. Και αυτό διότι στη σκέψη του κλασσικού στοχαστή ο θεωρησιακός αναστοχασμός της πραγματικότητας χαρακτηρίζεται από την εγγγενή αντιθετικότητα των κοινωνικών δυνάμεων, η σύγκρουση των οποίων σηματοδοτεί μια τελολογική κορύφωση υπό το πρίσμα της ιστορικής ροής.

Στην προσπάθεια να παρουσιάσω κάποιους από τους κινδύνους της επόμενης μέρας των γεγονότων του Δεκεμβρίου στην προηγούμενη ανάρτηση, παρέθεσα μια όχι και τόσο κατανοητή ανάλυση, για αυτό και θα προσπαθήσω να δώσω ορισμένες επιπλέον διευκρινήσεις.

Με αφορμή τη συζήτηση για την επόμενη μέρα των γεγονότων του Δεκεμβρίου θα ήθελα να συνδέσω τα επίμαχα ζητήματα που αναδύονται με τις θεωρίες της ακυβερνησίας.

Σε αντίθεση με την πεπερασμένη συζήτηση για την εταιρική κοινωνική ευθύνη, συχνά λησμονούμε ότι η έννοια της κοινωνικής υπευθυνότητας σχετίζεται εξαρχής με την ταυτοτική συγκρότηση του ατόμου, και όχι με τη νομιμοποίηση της αγοράς στο πλαίσιο του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού.

Κατά κανόνα, αλλά μάλλον περιοριστικά, η εννοιοκρατική επίκληση της αλλοτρίωσης παραπέμπει στη μαρξική σκέψη. Και αυτό διότι στη σκέψη του κλασσικού στοχαστή ως αιτιογόνος απαρχή της απόσπασης της αυτενέργειας και αποδόμησης εν συνεχεία του υποκειμένου νοείται η υλιστική πραγματικότητα, μια πραγματικότητα που κατανοείται μόνο μέσα από το πρίσμα της ταξικής δομής των κοινωνιών.

Με αφορμή την ανάρτηση της περίληψης του θέματος της διδακτορικής μου διατριβής στην προσωπική ιστοσελίδα του επιβλέποντος καθηγητή Νίκου Δεμερτζή, παραθέτω και εδώ αυτούσιο το εν λόγω κείμενο.

Η ρητορική περί της συνθήκης της εξατομίκευσης, δηλαδή την ταυτόχρονη αντιφατική συνύπαρξη ομοιομορφίας και ιδιαιτερότητας, σχετίστηκε σε μεγάλο βαθμό με τη συζήτηση περί κορεσμού των σύγχρονων κοινωνιών από τις αμέτρητες πληροφορίες που μας κατακλύζουν.

Μία από τις πιο ενδιαφέρουσες συζητήσεις στο πλαίσιο της ύστερης νεωτερικότητας είναι και αυτή για το χρόνο. Πρόκειται για ένα θέμα μάλλον ανεξάντλητο, λόγω και των φιλοσοφικών του προεκτάσεων, οπότε και θα περιοριστώ σε τέσσερα από τα χαρακτηριστικά του χρόνου στην κοινωνία της διακινδύνευσης.

Η τυπολογική διάκριση των κοινωνιών σε παραδοσιακές, νεωτερικές (από τον 16ο, ή 18ο κατά άλλους, αιώνα και μετά) και μετανεωτερικές (ως μετανεωτερικότητα νοείται η επίταση των συνεπειών της νεωτερικότητας τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες) είθισται να συνοδεύεται και από επιμέρους ταξηδηλωτικές αναπαραστάσεις.

Αποδεχόμενος την πρόσκληση των Uroborous, Καλά… Ελληνική Διαφήμιση και Έχετε Δυο Αγελάδες; είπα να συμμετάσχω και εγώ στο περίφημο Blog Chain Game.

Ολοκληρώνοντας αυτή τη σειρά των αναρτήσεων για τα πολιτικά κόμματα θα πρέπει να προστεθούν κάποιες τελευταίες επισημάνσεις σχετικά με το μετασχηματισμό των κομμάτων, ώστε να γίνουν και οι αναγκαίες αναφορές για την ελληνική περίπτωση.

Συνεχίζοντας τα σχόλια για το επίμαχο θέμα των πολιτικών κομμάτων, θα πρέπει να γίνει ειδική μνεία στον περίφημο “σιδηρούν νόμο της ολιγαρχίας”.

Σε συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησης για τα πολιτικά κόμματα, θα πρέπει να γίνουν κάποια γενικότερα σχόλια για τη σχέση κομμάτων και κοινωνίας.

Το άνοιγμα της δημόσιας συζήτησης περί του τέλους του δικομματισμού και οι εξελίξεις στο κομματικό σύστημα επιβάλλουν να γίνουν κάποια γενικότερα σχόλια για τα πολιτικά κόμματα.

Η ανάγνωση μιας σειράς αναρτήσεων για το θάνατο του Αρχιεπίσκοπου Χριστόδουλου και η επαφή με αυτό που οι θεωρητικοί του διαδικτύου αποκαλούν “γλώσσα του μίσους”, με ώθησε να παραθέσω κάποιες σκέψεις γύρω από την ιδεολογική αποτίμηση όσων ειπώθηκαν τις τελευταίες μέρες.

Για μια σειρά από λόγους, αποφάσισα να καταχωρήσω μια φωτογραφία μου στο About me. Έτσι, αναφορικά με το κριτήριο επιλογής της φωτογραφίας, μου ήρθαν στο νου κάποιες βασικές αρχές της σημειωτικής, και κυριώς το ότι από τη μεριά της πρόσληψης ενός μηνύματος κυριαρχούν στο συμπαραδηλωτικό επίπεδο οι πολλοί τρόποι ανάγνωσης μιας εικόνας.

Επιστρέφοντας στην Αθήνα μετά τις εξουθενωτικές διακοπές στην Θεσσαλονίκη, μου ήρθαν στο νου κάποιες από τις σκέψεις της πιο γνωστής ίσως ανά τον κόσμο συγγραφέα των πόλεων.

Προσπαθώντας να γράψω την τελευταία ανάρτηση αυτού του έτους, πέρασαν από το μυαλό μου εκείνες οι σκέψεις που γίνονται συνήθως λίγα λεπτά πριν ή μετά την έναρξη του καινούριου χρόνου.

Τελειώνοντας αυτή τη σειρά των αναρτήσεων για το κράτος πρόνοιας θα πρέπει να παρατεθούν και κάποιες όψεις των κριτικών για το παρεμβατικό κράτος.

Σε συνέχεια των προηγούμενων αναρτήσεων, θα πρέπει να γίνουν ορισμένες διευκρινήσεις σχετικά με το αν η κρίση του κράτους πρόνοιας είναι απλώς ένα φαινόμενο των τελευταίων ετών.

Συνεχίζοντας τα σχόλια για το επίμαχο θέμα του κράτους πρόνοιας, νομίζω πως πρέπει να γίνει μια ιδιαίτερη αναφορά στις ερμηνευτικές προσεγγίσεις του.

Με αφορμή τη συζήτηση για το ασφαλιστικό, θα ήταν χρήσιμο νομίζω να γίνουν κάποιες γενικότερες αναφορές για το λεγόμενο κράτος πρόνοιας

Η σύγχρονη καταναλωτική κοινωνία έχει οδηγήσει σύμφωνα με ορισμένους στην κατασκευή μιας γενικευμένης ιεραρχημένης σηματοποίησης όλο και περισσότερων αγαθών, όπου ο πολίτης ορίζεται πλέον ως καταναλωτής.

Με αφορμή την άρνησή μου σε μια πρόσκληση να εγγραφώ ως διαδικτυακός φίλος στο facebook, παραθέτω έναν από τους κυρίαρχους στη διεθνή βιβλιογραφία συλλογισμούς για τη διαδικτυακή επικοινωνία.

Πολλές φορές η φιλοσοφική σκέψη τοποθέτησε ως βασική συνιστώσα διαμόρφωσης των συνθηκών του βίου μας το περίφημο μεταθανάτιο άγχος. Μια εσωτερική ανησυχία που ξεφεύγει από τα στενά όρια του φόβου για απώλεια της φυσικής ζωής και επεκτείνεται σε μια γενικότερη αναζήτηση του ρόλου μας πάνω σε τούτο τον κόσμο.

Σύμφωνα με την προσέγγιση ενός αμφιλεγόμενου στοχαστή, κυνισμός είναι να μην πιστεύεις σε κάτι αλλά να πράττεις ως εάν πιστεύεις σε αυτό, υιοθετώντας έτσι ένα καθολικό κυνικό σύνδρομο ως στάση ζωής.

Ειδικά για αυτούς που δεν μιλούν πολύ για πολιτικά και δεν συμμετέχουν στα κοινά με την κλασική έννοια του όρου, αλλά έχουν κάποιο πολιτικό ενδιαφέρον, η πολιτική διαδικασία στις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες είναι κατεξοχήν διαμεσολαβημένη.

Με την ελπίδα κάποιος περισσότερο ειδικός επί του θέματος να με διορθώσει ή να προσθέσει ό,τι κρίνει επιβεβλημένο, παραθέτω κάποιες βασικές αρχές της μαρξικής και μαρξιστικής σκέψης αναφορικά με το κράτος.

Με την ευκαιρία έναρξης αυτού του blog μπορούν να παρατεθούν μερικές όψεις των κριτικών που έχουν αναφερθεί κατά καιρούς για τη διαφήμιση και το σύστημα παραγωγής διαφημιστικών εικόνων (ad image system).