Η ρητορική περί της συνθήκης της εξατομίκευσης – δηλαδή την ταυτόχρονη αντιφατική συνύπαρξη ομοιομορφίας και ιδιαιτερότητας – σχετίστηκε σε μεγάλο βαθμό με τη συζήτηση περί κορεσμού των σύγχρονων κοινωνιών από τις αμέτρητες πληροφορίες που μας κατακλύζουν.

Μια κατάσταση που εμποδίζει και αποθαρρύνει τον άνθρωπο από το να παράγει γνώση και αναστοχαστικότητα – αυτός είναι ο περίφημος “κορεσμένος εαυτός” σύμφωνα με έναν διακεκριμένο στοχαστή.

Η σύγχρονη δηλαδή κοινωνία είναι μια κοινωνία ροών σημείων και εικόνων σε διαρκή και άναρχη αλλαγή με τρομακτικές συνέπειες και επιδράσεις για την αντίληψη του χρόνου, του χώρου, της ιστορίας και της ζωής της ίδιας.

Μια κατάσταση που φανερώνει μια πλευρά δυσκολίας προσανατολισμού στο σύγχρονο κόσμο ή “αδυναμίας διαμόρφωσης ατομικών συνθηκών” σύμφωνα με έναν κλασσικό κοινωνιολόγο.

Κύριο χαρακτηριστικό αυτής της σύγχυσης αποτελούν οι τρομακτικές αντιφάσεις που βιώνουν οι κάτοικοι των μεγαλουπόλεων από τη λήψη πληροφοριών σε κοινωνικό και ταξικό επίπεδο – η κλίμακα των οποίων δύναται να κυμαίνεται από τις πλέον μεγαλοαστικές ουτοπίες της ημέρας μέχρι τις πιο λούμπεν καταστάσεις της νύχτας.

Μια κατάσταση που καθιστά δύσκολη την αποτίμηση του προσωπικού κόστους να ζεις και έντονα και με στόχους – ένα κόστος που πράγματι δεν μπορεί να σταθμιστεί όσο είμαστε βυθισμένοι στην εξατομικευμένη “μπλαζέ πραγματικότητά” μας.

Σχετικά links: Αναστοχαστικότητα και εαυτός, Εξατομίκευση και πορνογραφία, Αναστοχαστικότητα και αλλοτρίωση, Αναστοχαστικότητα και διαλεκτική