Σύμφωνα με την προσέγγιση ενός αμφιλεγόμενου στοχαστή, κυνισμός είναι να μην πιστεύεις σε κάτι αλλά να πράττεις ως εάν πιστεύεις σε αυτό, υιοθετώντας έτσι ένα καθολικό κυνικό σύνδρομο ως στάση ζωής.

Πρόκειται για μια συνθήκη που έχει τρομακτικές συνέπειες σε σχέση με τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο μας, και εισάγει, από μια άλλη σκοπιά, τη γνωστή κριτική περί της κυνικής κοινωνίας όπου το σύστημα νομιμοποιείται μέσω της δυσπιστίας απέναντι σε αυτό.

Πιο ειδική, λοιπόν, αλλά και εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνιστώσα πάνω στο θέμα αυτό αποτελούν οι παράγοντες εκείνοι που οδηγούν στην καλλιέργεια μιας τέτοια κουλτούρας, ειδικά υπό το πρίσμα του λεγόμενου πολιτικού κυνισμού.

Σε αυτό το πλαίσιο, η υποκρισία μπορεί να θεωρηθεί ως μία από τις πάρα πολλές αλληλο-εμπλεκόμενες προκείμενες που ωθούν στην υιοθέτηση ενός κυνικού τρόπου συμπεριφοράς και αντίληψης της πραγματικότητας.

Στο επίπεδο βέβαια της πολιτικής, οι ανάγκες της πολιτικής επικοινωνίας συχνά επιβάλλουν μια εξόχως υποκριτική συμπεριφορά, η οποία ουδεμία σχέση έχει πολλές φορές με τα πολιτικά πρόσωπα που υποτάσσουν τα προσωπικά τους χαρακτηριστικά στις χαραχθείσες πολιτικές στρατηγικές.

Με μια τέτοια συμπεριφορά νομίζω ήρθαμε αντιμέτωποι και στις πρόσφατες εκλογές.

Πρόκειται για την άρνηση του πρωθυπουργού να συμμετάσχει σε μια οξεία αντιπαράθεση. Άρνηση η οποία ερμηνευόταν από τον ίδιο ως μια στάση ζωής απέναντι σε κάθε είδους πόλωση. Όλοι όμως τον θυμούνται ως αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης να σηκώνει υπερβολικά τους τόνους και να εκστομίζει χαρακτηρισμούς όπως “αρχιερέας της διαφθοράς”.

Βέβαια, δείγματα υποκρισίας, ή έστω προκλητικής ανακολουθίας, μπορείς να εντοπίσεις σχεδόν στο σύνολο των πολιτικών. Και αυτό υπό μια έννοια μπορεί να νοηθεί ως ένας από τους πολλούς ερμηνευτικούς παράγοντες του διάχυτου, πλην ποικιλόμορφου, πολιτικού κυνισμού στη χώρα μας.